öyle bir anda girdin ki hayatıma hayallerimin sahibi oluverdin birden. sanki senden önce hiç hayalim olmadı benim. yıldızların yanına çıkmak istedim, senin gibi parlamak için. oysa benim yıldızım sendin. bana senin sactığın ışık yetiyordu. senin yanında parıl parıl parlıyor, kendimi gökyüzünde hissediyordum. hayellerim gerçek oldukça daha fazla hayal kurmaya başlıyordum. beynimde yaşadığım ülkenin bir adı vardı artık. hayeller ülkesi..

bu ülkenin prensi ben prensesi sendin. yedi cücülere falanda gerek duymuyordum. çünkü seni onlardan bile kıskanıyor, bu yüzden hayellerimde onlara yer vermiyordum. kurduğum hayellerin baş rolünde hep sen vardın. senin olmadığın bir hayel bana göre hayel sayılmıyordu. bu yüzden sana hayel gözlüm adını verdim. en güzel hayelleri ben gözlerinde gördüm. şimdi yoksun hayatımda, ben hayal kurmayı unuttum senden sonra. ne kadar denediysem de bir başka gözlerde hayl kurmayı beceremedim. hayellerim seninle beraber yok oldu, birer birer, beşer beşer kayboldu. hayeller ülkesi verrdiğim o yeri yaktılar, yıktılar. şimdi başkaları yeniden kurmak istiyor o ülkeyi. ben ise bekliyorum hayellerimin bittiği o yerde ölmeyi.

(Serdar - imhotep)