Karanlık  çökünce  açıyorum  gözlerimi,
Ve  kaybediyorum  içimdeki  duraklarda  izini.
Geceye  yürüyorum, gecede  ölüyorum.
Soruyorum  bu  kara  kentin  soğuk  suratlarına,
Nerede  kalemimden  sızan  sevda.
Nerede  içimdeki  zindanda 
Yusuf  misali  kanayan  yara…

Doğmayacaktı  üstüme  bu  kara  gece.
Görmeyecekti  gözlerim  bu  gidişi.
Ama  çıkamadı  yüreğim  bu  kuyudan.
Esti  içimde  acının  taze  hissi.
Gözlerime  katran  uykular  sürdüm,
Bir  seninle  kaç  düş  öldürdüm.
Gittiğin  adımlar  kadar  ezik  umutlar  var  yüreğimde..

Keskin  bir  sancı  oturdu,yüzümün  sen  köşesine.
Ben  yine  darmadağın, ben  yine  paramparça…
Ve  bir  umut  üşüyor  şimdi, bakışlarının  uzağında..
Sağanak  susuşlar  birikiyor  alnıma,
Islak  bir  ayrılığa  tutunuyor  ellerim.
Mahzeni  dar  geliyor  saklı  anılara,
Kilitleri  kırık  yüreğimin..
Yasaklığında  tutuşmuş  ayrılığın  tadı,
Bir  kabusa  ödünç  verilmiş  hayatlar…
Yılları  beklerken  unutulmuş,
Aşk  boyu  gittiğim  suskun  yollar..
Gönlümdeki  çocuğu  terbiye  ediyor,
Aşkın  hırçın  yalın  halleri.
En  keskin  vuruşlarda  öldürüyor,
Gözlerimde  uyuyan  mavi  düşleri…
Geceye  kan  sızdı, yaralandık.
Kendi  ömrümüzden  zamanın  gizlerine  daldık.
Bir  düş ordusunun  içinde,
Ruhumuzdaki  bıçakla  yalnız  kaldık..
Kelam  etmez  dil, ömür  bitince,
Vuslatlar  biriktirdim  ayrılığın  mahşerine.
Toprağın  altına  giren, çıkamazmış  bir  daha  yukarı
Gönül  yansa  da  alınmaz  sevdiğin  son  selamı…