Şehrin gece denilen vakti
Yollar bomboş
En az yüreğim kadar.
Yağmur yeter ağlama artık,
Göz yaşım ıslatıyor kaldırımları zaten.
Biraz isyankar, biraz hüzünlü
Yazıyorum kağıda.
“Böyle ayrılık olur mu” diye
Islana ıslana.

Bir kente ne kadar sitem edilirse,
O kadar sitem karım.
Sırf yalnızım diye,
Şu koca şehirde…..

sana aşkı anLatamam aşk anlatıLmaz(mış) yaşayanLar öyLe söyLüyor….
peki diyeceksin nasıL yaşan(mış) o zaman diyeceksin hatta dedin biLe: )
aşk kör neden kör kendinden başkasını görmez
aşk sağır kendinden başkasını duymaz
aşk diLsiz sadece kendisini konuşur

aşk bir aLdatmacadır herkesi aLdatır birtek kendini aLdatmaz…

bugün bilmem ne sokakta, yanıma yalnız kendimi alıp yürüdüm.. güne akşamüstü iniyor şimdilerde, yavaş yavaş.. iki yana dizilmiş ağaçlarda bağırıp duran kuşlar var.. “niçin bağırıyorsunuz, bu telaş ne?” diye sormak için kuş olmak istedim Nihal! o zaman belki bir kuş da bana sorar, boğazımı yırtmak için gelen çığlığın sebebini.. bilirsin ya, tutunamaz insan kendine, elinden kaçırır kendini.. bir kuş da olsa beni tutan, yeter ki tutsun der.. bugün öyleyim Nihal. yani hüzünlü, yani biçare ve ıssız..

bir yel saçlarımıza vursa iyi niyet kabul ederdik, sonraki yoluşlarını görmezden gelerek.. sonra o günün kalbine çaktığımız çiviyi çıkarmak için sözü tazeler, sohbetin ortasına bir tebessüm düşürürdük.. burukluğumuz çabuk biter, yüzümüz birden aydınlanırdı.. iri çakıllı, bol tabelalı bir yoldu gençliğimiz.. birlikte başlamıştık yürümeye!

şimdi ne zaman kan birikse gözüme kimsenin fark etmediğini fark edip, kendimi teselli için çabalıyorum.. tek kişilik teselli olmuyor Nihal.. Duvarlar savunmasızlığımı fırsat bilip, “dan dan dan” üç kurşun sıkıp beynime, vuruyor beni..
vuruldukça eksiliyorum.. o zaman bir dervişin eteğine yapışıp gidesim geliyor.. yarım aklımı, teselli fukarası kalbimi alıp gitmek istiyorum.. sonra durup yüreklere ağlıyorum oracıkta..

umarsız değilim Nihal.. umarsız değilim de.. güneş geceye karıştı, aydınlık karanlığın içine düştü.. umut ise her seferinde farklı bir suretle çıkıyor karşıma..

bilmem hatırlar mısın Nihal, cüzdanımı kaybetmiştim de sen harçlığını bana vermiştin.. ben o harçlıkla ikimize yarım birer yoksulluk satın almış, çekingen ellerimle, yarısını sana vermiştim.. yoksulluğu seviyorduk ne de olsa.. birbirimizi yoksullukta bulmuştuk.. şimdi ne zaman zengin bir kahkaha atsam, yanına fukara bir hüzün koyuyorum..

ah Nihal.. kaç seste kaybettik sesimizi.. suskunluğum dilsiz oluşumdan değil. suskunluğum, aşkın olanaksızlığında kaybettiğim lisanın, biçare düşüşüdür gırtlaktan aşağı.. biçareyim Nihal.. zamana hayıflandım.. o kadar zaman.. nasıl da geçti! saatlerde kaybettim seni & beni.. bir yana bükülmüş bir ağaç gibiyim, dallarım yere değiyor. ne zaman gökte kuş sürüsü görsem kanatlanıyorum.. böyle yarımken, uçmak mümkün müdür Nihal?
tamamını okuyun »

selamlar günlük - cümleten.

mutluluk dedik, yine bizim harcımız değilmiş anladık. aldık yani, yine ağzımızın payını. demek ki neymiş, mutluluk her baba-yiğidin harcı değil. bkz; ben. bu arada baba-yiğit ilan ettim kendimi hahay. sana yazmayalı çok oldu, çok şey oldu günlük. mutluluk bi’adım ötede dedik, koştuk, yorulduk. yordular, yine 3. kişiler. ben şu yalnızlığın anasını ağlatmaya çalışırken hep birileri çıktı karşıma. tamamını okuyun »

4 aydır görmediğim Mösyö’mü yarın görücem.. İçimde garip garip şeyLer var.. AkLımdan geçenLer ise apayrı.. Ben yarın onu gördüğümde öpcem mi öpmücem mi onu düşünüyorum.. Öpmesem ayıp oLur öpsem korLaştırmaya çaLıştığım aşkı yeniden aLev aLır.. Nabacam ya :( Çok özLedim onu biLiyorum ama onu görmek bana nasıL geLcek biLmiyorum.. Karmakarışık oLdum gene ki hep öyLeyim off :S 14:00 Akm önü off saatLerde geçmez şimdi ben ne giycem nabacam saLak saLak hareketLer yapmam umarım off çok heycanLıyım :S