merhabalar,..ne uyku var bu aralar (uyuyabildiğim) ne de sevinç/mutluluk, falan-filan var (yaşayabildiğim).. bu aralar hep boktan & bunalım, hüzün dolu. bunlara sebep mi? sebepsiz yaşıyorum ben bütün herşeyimi. çünkü, yaşadığım onca mutsuzlukların, yenilgilerin, ezikliklerin ardından hep -sebep-`ler, -belki-`ler çıkageldi. hiç yalnız bırakmadılar, sağolsunlar :) şu an ki hayatım hakkında bir çözümlemeye girmeye kalkışsam, inanın içinden çıkabilecek kadar sağlam bi’beyin`e sahip değilim. o yüzden, herşeyi şimdilik akışına bırakıyorum (zaten başka b’şey gelmez ki elimden) ve hayatıma devam ediyorum.. öyle dolanırken arşivim arasında bi şiir’e rastladım,.. şiir; Ceyhun Yılmaz abimizin. şiir, tam da bugünüme yazılmış gibi. kim bilir, bu şiirin hikayesi neydi, neden yazıldı? şöyle ki; o şiir yazılırken kim düşünülüyordu? kaç gözyaşı döküldü papiruslara? belki de dökülmedi o gözyaşları.. belki.. kim bilebilir ki, kim?

size göre sabah, bana göre hala gece olan şu gün tüm sevenlere, sevilenlere, size, ona, şuna, buna, bize herkese hayırlı olsun..

herkesin uyuduğu bu saatte uyumadım bile,
uyku tutmadı.
yüzüme sürdüğün elin..
sıcaklığı hala duruyor yanağımda desem?
durmaz!
çok gözyaşı aktı üstüne.
o ellerin üşüdü mü bensiz desem?
üşümez!
kim bilir, kimi ısıtır yine..
ne acı bu hayat!
bana kalsaydı sıcaklığın?
başka biri ısıtsa desem,
belki; unuturum seni..
herhangi biri, herhangi bir yer olsa,
belki; uyuturum beni..
olmuyor, olmadı!
kaçtığım kadar yakalandım,
bu gece yine uyku tutmadı..

ceyhun yılmaz | -emRe-

sevgiler - saygılar..