Yüreğimde kalan birkaç damlayı hediye ettiğim zifiri bir gecenin en acımasız vakitlerinde yazıyorum bu uçsuz ama bomboş mektubu…

Nasıl başlayacağını bilmediğin mektuplar olmazmı hiç nasıl dökeceğini bilmediğin ve kalemi ne kadar sevdirsende kâğıda sonunda senleşemeyecek, yani devleşemeyecek kelimelerin arasında boğulduğun olmaz mı hiç? ben yazabilirim sanmıştım karalarım seni işlerim nakış nakış kâğıda… yapabilirsem bilirdim ki hala sıcaktır yüreğinin benden yanı… ne kadar el ayak tutulsada sen deyince ve ne kadar kalem titresede seni anlatma sevdasında, artık almaya başlamıştır kelimelerim kâğıttaki yerini ağır ağır… Nasıl atacağını bilmediğin adımların olmazmı hiç ardının o ilk adımda gizli olduğunu bildiğin halde cesaretinin yetmediği, birşeyleri unutmuş gibi devamlı ardına bakmaktan bir türlü atamadığın o küçücük adım olmazmı atamadığın… bugünlerde buralarda çokça gelir oldu başıma, evden çıkarken, dolmuşa binerken… sanki birşeyler ardımda kalıyor gibi kaybettiğim şeyler var sanki her attığım adımda sana ait, yokluğundan yaralı yürek kalıyor sanki bir adım arkamda ve yakalayamıyorum sensiz geçen gecenin sabahlarını…

Sensizliğin ardındaki yalnız uçsuz bir gözyaşı damlası gibi bir ben var şimdi uluorta yana yakıla sensizliğe isyan eden bedenim… yokluğundan arta kalmış güneşin ışığını sorsalar verecek yanıt belli yarından senden gayrı beklentisi olmayan bedenimin “zorundayım-yaşıyorum” denklemi arasında sensizlikle boğuşurken… buraları hasret kokuyor bilemezsin yanıyor yürek paramparça bir ömür kalıntısıyla bekliyorum seni sensiz yarım kalmış yüreğim üşüyor, yokluğunun ucunu yaktığı sigaram üşüyor beden üşüyor, ben yanıyorum yokluğuna…

kim bilebilirki benim yangınımı kim?

hangi göz görür kalbimin yangınından arda kalan külleri… kim bir damla su getirir senden bana…

bir bilsen ne kadar muhtacım senden bir zerreye…

ne kadar biçare bir virane bu beden, bir sen yoksun…

duyuyorum ara sıra sesini birde rüyalarımda görüyorum tarif edemediğim güzelliğini!!!
tamamını okuyun »

Hiç bekLemediğim anda çıktın karşıma. O kadar ani girdin ki hayatıma neye uğradığımı şaşırdım.Ne kadar kaçamaya çaLıştıysamda senden birden hayatının baş kahramanı oLdum.. Sonbaharda döküLen bir yaprak gibi  parça parça bazen, eLimden sadece ağLamak gelir kendimi o rüzgarda sürükLenişimi izLerken.
Bir mucize başLangıcı oLdun.. DamarLarımda doLaşan kan gibi hayat verdin bana  en umutsuz anımda ama sonradan, verdiği canı fazLası iLe aLdın gittin  uzakLara, karıştın karanLığa.. Aradım aradım buLamadım seni.. Mösyö..

Merhabalar,..

Bugün, “son mektup“ adlı $arkıyı dinlerken; kah hüzünlendim, kah eski günlerime gidip tebessüm ettim.. ama $öyle bi eski günlere dönünce, neler ya$amı$ız, neler geçirmi$iz; daha net görebiliyorum bugün.. bugün ki aklımla daha mantıklı $eyler yapabilirmi$im diyorum kendimce.. pi$manlık duyuyorum belki, belki de ba$ka bir$eydir bunun adı; bilemiycem.. farklı hisler içindeyim.. bu iyi midir, kötü müdür? onu da bilemiyorum,.. ama iyiye doğru enazından birkaç adım atabilirsem kendim ve herkes için daha güzel günlere ışık olacağını seziyorum.. umarım, hatta ummaktan da öte; in$allah olur & mutluluk bizi de bulur :) tamamını okuyun »

Bir fiLm çevirmeye başLadım sonunun bu kadar can acıtacağını biLmeden.. İçinde tanımadığım sen .. DüşündükLerimLe yaşadıkLarımız o kadar farkLı oLdu ki bu fiLmde kendimi kendi içimde kaybettim.. Git-geLLerin canımı yakıyordu ama varLığını biLmek yetiyordu.. Zamana inat yaşıyordum seni.. ÇıLgınca,itirasLa,umarsızca.. Ve birgün fiLmin sonu geLdi.. Oysa yaşamak istedikLerim bitmemişti.. Ama herşey bitmişti.. Sonra hüzün doLu geceLer bastı dünyamı.. O mutLu kız hüzünLerin kızı oLdu.. Haykırdı hayata.. yaşamak isteyipte yaşayamadıkLarını istedi.. Ama hayat zaLimdi vermedi ona bu şansı.. Takvimden onsuz günLer teker teker düştü.. Oysa istemeden ne de çok sevdim onu.. NasıLda benimsedim.. AkLıma geLdiğinde beynimi kemiriyor bir daha hayatımda oLmayışın.. ÖzLüyorum seni.. Sen biLmiyorsun beLki hissediyorsun ama susuyorsun.. Bu bir fiLmdi geLdim geçtim hayatından diyorsun beLkide.. O kısa zamanda o kadar sevdim ki seni bunu hayatımdan gidişinLe anLadım.. Sensiz birgün daha başLıyor..  Mösyö’m MatmazeL’in seni unutamıyor..

Sahipsiz  bir  ömrün  iç  kanamalı  yalnızlığından
Kabuslar  derliyorum,büyütemediğim  aşka..
Usul  usul  adımların  siliniyor,
Gözlerimi  ele  verdiğin  koridorlardan.
Bir  kırık  gülüş  ihbar  ediyor  ellerimi,
Dönüp  gelmiyorsun içimde  uzayan  yoldan… 

Kilitler  örülmüş  dilimde,
Şimdi  firarda  tüm  susmalar.
Izdırap  döküyorsun  yüzüme,
Kanıyor  bir  bir  tanıdık  tüm  suratlar
Yasak  çizgiler  ilişiyor  alnıma,
Varlığımdan  soyunup  kendimi,
Bir  kaçış  resmi  çiziyorsun  yollara… 

Geçmişimden  ödünç  alıp  zamanı,
Düşler  eksiltiyorsun, ömrümün  kıyılarına.
Sesi  kısık  bir  yalnızlık  kopuyor,
Terkime  attığın  her  adımda
Sözler  siliyorsun  duvarlarımdan
Batırıp  sevdayı, gözlerimdeki  sulara… 

Göğsüme  çengelle  tutunmuş  hüzün,
Yaka  paça  bir  kaçışın  esiriyim.
Güneşe  fırlatılmış  sancılarım,
İçimin  sen  yanında  yangınlar
Dili  bağlı  bir  sevdanın  izindeyim… 

Ahrazlığım  can  çekişlerimde  tutuklu
Yutamadığım  bir  ayrılık  var  dilimde.
Gözlerinin  muhbirliği  bağlıyor  ellerimi
Adımlarım  yavaş  yavaş  ölüyor
Kanı  donmuş  bir  rüya, içimde  dolanan.
Usul  bir  kıyamet  üşüdüğüm,
Yersiz  yurtsuz  düşler, yüreğine  gömdüğüm… 
Mazlum  sürgünlüğümde,gidecek  yer  arama
Parmak  izlerin  dururken  hala  yüreğimde,
Paslı  sürgüler  düşse  de  dilime
İçimdeki  müebbetliğine  ölüm  katma..
Ört  üstümü, buz  bas  tüm  sancılarıma
Ve  aşk ; tüm  saflığınla  her  yanıma  yağ !  
tamamını okuyun »