umut ışığı parlaklığına parlaklık katarak devam etmekte, fakat bazen de hasret ağır ve bir o kadar da zor gelmekte. Allah bozmasın ve yardımcı olması dileğiyle..
şiirlerinin ilk hecesi yap,
yeniden doğuş sebebimi.
cümlelerinle ısıt,
ihanetlerin soğuttuğu yüreğimi.
bittiğimde yeni başlangıcım,
çıkmaz sokaklarımda yeni bir yol,
terini akıt ellerime damla damla,
yalnızlığımın ilacı ol.
üşüdüğümde gamzelerini ser,
sahipsiz gamzelerimin üzerine.
gülüşünden bir yudum ver,
ömrümden yedi yıl al… Orhan Ellisekiz
kurtlar vadisinin gösterimiyle ilgili olarak çok doluyum, o kadar doluyum ki anlatamam. ki anlatmayacağım, gerek yok. ben kendi içimde yaşarım duygularımı. ki öyle bir hale gelmişiz ki, konuşmaya hasret kalmış, duygularımızı & düşüncelerimizi söylemekten çekiniyoruz. hayırlısı diyelim. bu arada, samsuna döndüm. burukluk olsa da içimde, neyse güzel günler beni/bizi bekliyor inşallah. gelelim günün anlam ve önemini belirten şarkımıza. sizin için seçtim, dinleyin & öğrenin & düşünün.
önce vatan millet, sonra ana ve yar.
bu yolda savrulan, birileri var.
ezan dinmez diyen, bayrak inmez diyen.
şehit ölmez diyen birileri var.
şehitler ölmez, ölmez.. şehitler ölmez..
O gitmiştir. Sana düşen taş gibi durmaktır. Kimse böyle olman gerektiğini sana söylemez ama sen bilirsin “taş” gibi olmak gerektiğini.
Vücudun yer çekimine karşı savunmasızdır, boylu boyunca uzanmak ister. Uzanmak da değil aslında “yığılmak”.
Yapamazsın. Düşünmen gereken başkaları vardır. Boğazına acı gelir oturur, yutkunursun. Öyle alışırsın ki yutkunmaya acını, o acı boğazına yapışır kalır. Senin bir parçan olur artık, alışırsın.
Yıllar geçer büyürsün. Hayat devam eder. Başka acılar olur, başka sevinçler. Her seferinde elin ilk önce telefona gider. Onun güven dolu sesini duymak istersin, sonra yokluğunu hatırlarsın, acı biraz daha artar, sen yine yutkunursun.
“Baba biz tatile gidiyoruz annemle. En sevdiğin yere. Ne bulurdun orada hala anlamıyoruz, ama biz seni bulmaya gidiyoruz baba!”
“Baba bir görsen öyle başarılı biri oldum ki, gurur duyardın benimle. Belki de zaten duyuyorsundur bir yerlerde.”
“Baba seni öyle özledim ki, hiç tanımadığım insanlara yokluğunu anlatıyorum burada.”
“Baba hani ben hiç ağlamadım ya arkandan, çünkü sen ağlamama dayanamazdın ya.”
3 gündür amasya/suluova‘dayım. çocukluk arkadaşım ve annesi (benimde teyzem kadar yakındır) ile beraberiz, iyiyiz, hoşuz falan. karanlıkların ardında bi’ışık, umut ışığı görüyorum sanki. beklemeli ve görmeliyim sanırım, hadi hayırlısı.. gelelim şarkımıza, mp3 arşivinin pek dolgun olmadığından ve özlediğimdendir mi bilinmez; paylaşayım istedim..(ruh haliyle veya birilerine hitaben değildir.)
canım diyordun severken beni, hatırlıyor musun yalancı?
hani ben olmayınca ölü gibiydin?
hani ben aşk, ben her şeyindim?
ne oldu da böyle dirildin?
bilsen, ihanetine ne çok sevindim
kime gidersen git, beni unut artık! ebru gündeş & cengiz imren - ben olmayınca
bayram‘ın sonrasında yine değişiklik olmadı hayatta ve günlerimde. gerçi değişiklik olmasını da beklemiyordum ama, yine de inşallah bi düzene girer. son zamanlarda hep yaptığım gibi, şarkılardan bahsediyorum bi’kaç yazımda. bugünde volkan konak - feriğim olacak konuğumuz; iyi dinlemeler inşallah.
benim en büyük kudretim
senin sahiden şehrimde olduğunu bilmek
hatta şuan ıslak şehrimde geceliğin ile balkondasın
bende dokunmaya çalışıyorum ince parmaklı ellerinle
kaldır öpülesi anlını ve bak bana
yoroz değil kararan
yüzümde ışından ayrılmanın kederi
biraz da işte geldik gidiyoruzun hüznü war
ama gördün mü gülüm?
birtek gözlerin değişmedi yine
bir tek gözlerin..
